اشعار

غـرق دردیـم، بگـو داغ مکـرّر برسد!            که مقرّب شده را رنج، فزون تر برسد!

دلمان کاسه خون است و به آغوش وطن            هر دم از مشهدِ مرغانِ حرم، پَر برسد!

ای خوشا جانِ شهیدی که شود شاهدِ حق            !در ره دوست، طوافی که به آخر برسد!

سـنـدِ زنــده آزادگـی و پــیـروزی‌سـت            بـا بـهـاران اگـر آلالـه پـرپــر بـرسـد!

خدمتِ خـلق کن و عـاقـبت خـیر طلب            این حدیثی ست که از قولِ پیمبر برسد!

سیدِ خـادم ما رفت و به یاران پیـوست            پیکرش باز به این خاکِ مطهّر برسد!

صبر آمـوخـته مکـتبِ نـوریم، آری...             کوهِ عزمیم، خوشا امر ز رهبر برسد!

حق گواه است در این بیشه عاشق‌پرور            نـوبتِ غـرّش شـیران وطن گر برسد!

بـاز بـا پـنجـه خـیـبـرشـکـنـان می‌آئـیم            ذوالفـقاریم اگر رخـصتِ حـیدر برسد!

انقلابی که پر از عطرِ شهید است، سزاست            پـرچـمِ آن به کـفِ منـجیِ داور برسد!

مـائـیم و پی حـادثـه‌ای دربه دری‌ها            هر لحظه خبر می‌رسد از بی‌خبری‌ها

دل طاقت این داغ جگـرسـوز ندارد            برگرد و رهامان کن از این خون‌جگری‌ها

برگـرد که ما خـاطرهٔ خـوب نـداریم            از آن شب تاریک و از آن بی‌پدری‌ها

هم صحبت ما بودی و هرگز نشنیدی            اخبار وطن را فقط از دور و بری‌ها

در سـیـل بـلاها عـوض کاخ‌نـشـینی            دیـدیم تو را خـاک‌نـشین با کـپری‌ها

دیـدیم صفـای تو و صافی تو، وقتی            خـون بود دل ملتی از حـیله‌گـری‌ها

چهل روز است خوابیده در آغوش زمین، جانم            سرود غم برای دخـترم آهسته می‌خوانم

چهل روز است در هجر رخش آتش به جان دارم            فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم

گلم در زیر آتش سوخت، مثل لاله، پرپر شد            شهادت را بغل کرد و فدای راه رهبر شد

چهل روز است از سنگ مزارش عشق می‌جوشد            جوانه می‌زند هر گل، کنارش عشق می‌جوشد

چهل روز است بی تاب‌اند مادرهای مینابی            نباشد سهم مادر، جز پریشانی و بی‌تابی

شـرار ظلم برگردد به سوی ظالـم جانی            برای ظلـم و ظـالـم نیز آیـد روز پایانی

این راه برای کفر، سنگستان است            این تنگه برای خصم، قبرستان است

کـشـتـند اگرچه تنـگـسـیـری‌ها را            این خطه پُر از دلیر تنگستان است

عباس احمدی

ما وارث رسـتـمـانِ جـنگـسـتان‌یم            رسـواگـر نیـرنگ فـرنگـسـتـان‌یم

خوشحال مشو که "تنگسیری" رفته‌‌ست            مـا نــیــز دلاوران تـنـگـسـتـان‌یـم

 محمد مرادی

چه مردان دلـیری دارد این خاک            یـلان بی نـظـیری دارد این خـاک

بـگـو بـا تــنــگـه تـا آرام گــیــرد            هزاران تنگسیری دارد این خاک

محمود مربوبی

این خاک که شور گرمسیری دارد            در سـینه صلابت و دلـیـری دارد

آمادۀ پیکار، ببـین صف در صف            این خطه هـزار تنـگـسـیری دارد

حیدر منصوری

هنوز این شور، شور گرمسیری‌ست            هنوز این سنج و دمامِ دلـیری‌ست

حــرامـی‌هــای آمـریـکــا بـدانــنـد            هنوز این تنگه، دست تنگسیری‌ست

میلاد عرفان‌پور

گــل مـا را اگــر از بــاغ چـیـدنـد            بــهــار گــلـشـن مـا را نــدیــدنــد

پـی امـــر امــام خــود بــه دریـــا            هزاران تـنـگـسیری صف کشیدند

سیدهاشم وفای

آرزوی موج چیزی نیست جز فانی شدن            هست این فانی شدن، آغاز عرفانی شدن

موج، کی یکجا نشستن را تحمل می‌کند؟            عشق اقیانوس آرام است، طوفانی شدن

پیله را بشکن اگر رؤیای تو پروانگی‌ست            آزمون سخت یوسف چیست؟ زندانی شدن

هیچ‌کس مثل شهیدان مدافـع حس نکرد            حال اسماعـیل را هـنگـام قـربانی شدن

در وصیـت‌نـامـۀ پــروانـه‌هـا آورده‌انـد            مرگ یعنی صاحب یک عمر طولانی شدن

ما کجا و آرزوی مرگ سرخی مثل او            ما کجا و تاری از مـوی سلیـمانی شدن

میزبان وقتی حسین بن علی شد، واجب است            این چـنین آمادۀ رفـتن به مهـمانی شدن

بـبـین که با غـم و انـدوه بعد رفتن تو            میان معـرکه مائیم و راه روشن تو...

چگونه زیسته بودی مگر؟ که از دنیا            نبـود گـرد تعـلـق به روی دامن تو...

چـقـدر دیر تو را دوستان شناخـتـه‌اند            چقدر خوب تو را می‌شناخت دشمن تو

وطـن برای تو دل‌های دردمـندان بود            قسم به عشق که مرزی نداشت میهن تو

از آن شکوه فقط دست غرق در خونی            برای بیـعـت مـا مـانـده بـود از تن تو

در نگاهت دیده‌ایم این وصف بی‌مانند را            پاکـی الـونــد را، بـی‌بــاکـی ارونــد را

در شب خوف و خطر اعجاز تکبیرت شکست            هم سکوت شهر را، هم میله‌های بند را

نقش سرخ سربلندی مانده بر پیشانی‌ات            بی‌گمان دست شهیدی بسته این سربند را

در قـدم‌های پدر شوری حماسی دیده‌ایم            حال می‌بـیـنـیـم گـام‌ محـکـم فـرزنـد را

آری از اسطـوره می‌گویند در افسانه‌ها            ما به چشم خویش دیدیم آنچه می‌گویند را

دید چـشم آسمان روی لب پُـر خـون تو            بین آغـوش شهـیـدان آخـرین لـبخـند را

حرم دارد مقامی برتر از بیت‌الحرام اینجا            که ابـراهـیـم‌ها یابـند ترفـیع مـقـام اینجا

«فَمِنهُم مَن قَضیٰ نَحبَه»، فدای آن‌که در این ره            سر تـسلیم دارد پـای پـیـمـان امـام اینجا

اجابت شد دعای تو سلام ای سیدابراهیم!            مجابت خواند مولای تو در دارالسلام اینجا

سفر استان به استان یافت در این آستان پایان            به پائین‌پای سلطان یافتی حُسن ختام اینجا

همه عمرت پی حاجات مردم عمره و حج بود            که حجّت شد به طوف قبلۀ هفتم تمام اینجا

تو دست از خدمت مولا و ملت برنمی‌داری            به جنت هم دعا داری برای خاص و عام اینجا

«فَإِنَّ الْعِـزَّةَ لِلَّه» را در این حـرم دیدی            بگو با خصم «وَاللَّهُ عَزِيزٌ ذُو انْتِقَام» اینجا

تو مشهد را پسندیدی، که نزد دوست می‌دیدی            شهیدی از نژاد هاشمی دارد مقـام اینجا

زیـارتـنـامـۀ آخـر مـفـاتـیـح‌الجـنانت شد            شهادتنامۀ خود را گـرفتی از امام اینجا

دنیا به چشم زاهـد تو، دارِ محـنت بود            دلجویی از مردم برایت عین نعمت بود

وقتی به روی کارگرها می‌زدی لبخند            شادی خریدن بهترین نوع تجارت بود

کفشت گلی می‌شد، عبایت سر به سر خاکی            میز ریاست هم برایت میز خدمت بود

در باز می‌کردی به روی مردم محتاج            گوش شنیدن داشتی هر وقتِ ساعت بود

درد نهـان مـردمت را خـوب می‌دیدی            آنچه در این مدت ندیدی خواب راحت بود

وقتی دل دریـایی‌ات لـبریز غـم می‌شد            راهی مشهد می‌شدی، وقت زیارت بود

با دولتت عکسی برای یادگاری نیست            بعد از تو سهم سینه تنها آه حسرت بود

آن شـام که دلـواپـست بـودیم دانـسـتـیم            صبح شهادت در نگاهت صبح دولت بود

آن شب که ابر و بارشِ باران بود            آن شب که در دل همه طوفان بود

آن شب که دیده‌ها همه گریان بود            او میهمان حضرت سلطان بود

آخـر رسید دسـت به دامـانـش            آخـر رسـید مـحـضر جانـانش

آخـر رسـیـد او به رفـیـقـانـش            دلـدادهٔ مـسـیـر شـهـیـدان بـود

خدمت به خلق در نظر او بود            همواره با محبت و خوشرو بود

مـیز ریـاسـتـش سرِ زانـو بود            در خـانه نه، مـیانهٔ میدان بود

زخـم‌ زبـان شـنـید ز بعضی‌ها            روی خوشی ندید ز بعضی‌ها

بر او چه‌ها رسید ز بعضی‌ها            آری شهید تهمت و بهـتان بود

دل‌هـا ز داغ رفــتـن او نـالان            چـشم همه ز رفـتن او حـیران

یک کشور از شهادت او گریان            او افـتـخـار مـلـت ایـران بـود

از امامِ خود شهادت خواست، حاجت را ببین            حاجتش هم داده شد، راه شهادت را ببین
خاکِ مردمدار بودن بر عبایش می‌نشست            شال سبزش سهم جنگل شد، سیادت را ببین

بوسه‌ای از حاج قاسم داشت بر پیشانی‌اش            همسفر شد با همان بوسه، رفاقت را ببین
ما هـیاهـوهای ناکـارآمد این‌جا مانـده‌ایم            آن سکوت اهل شهادت بود، قسمت را ببین
ای دلم! بـازارهای بی‌شـهـادت را نگـاه            خودفروشی را نظر کن، اُفت قیمت را ببین
آتش از عشق حسین و جان از ابراهیم‌هاست            آه، خاکستر شدن از این حرارت را ببین
در خبر آمد که صاحب دولتی پرواز کرد            دفن شد پائین ِپای دوست، دولت را ببین

به تن کردی عبای مشکی و شال سیادت را            ردای خدمت و تن‌پوش اخلاص و عبادت را
تمام عمر خود را وقف دین و مردمت کردی            کجا دیده است دنیا این‌همه عشق و ارادت را؟

تو با خونت، خط تحریف حق را برملا کردی            و از نو زنده کردی معنی صبر و رشادت را
مراد از «من قضی نحبه و منهم»بودی و آخر            گرفتی از علی موسی‌الرضا یک شب مرادت را
چه توفیقی از این بهتر که مثل جد مظلومت            نصیب و روزی‌ات کرده خدا رزق شهادت را!
پس از این هر نسیمی می‌وزد از سمت کوهستان            تبرک می‌برد دامن به دامن عطر یادت را
شهادت؛ رزق خوبان جهان است و خدا هرگز            به آسانی نمی‌بخشد به هر کس این سعادت را
شهـیـدانـه گـذشـتی از تـمـام لـذّت دنـیـا            خدا هم اینچنین بخشیده پاداش جهادت را
چنان خورشید تابیدی که دنیا دیده از هر سو            کران تا بی‌کران؛ دریا به دریا امتدادت را
علیرغـم تمام طـعـنه‌ها و نـاسـپـاسـی‌ها            خدا انداخت بر روی زبانها نام و یادت را

دل که یکپارچه امّید و سراسر بیم است            منجـنیـقی‌ست که گهوارۀ ابراهـیم است
زندگی عطر خوشی بود که از شیشه پرید            شاهدم آن گل سرخی‌ست که در تقویم است

"آه" ما، "ماه" شد از حـلـقـۀ انگـشتر تو            پرتو حادثه تـفـسیر همین یک میم است
بال پرواز تو در آتش اگر سوخت، چه باک!            حال پرواز تو روشنگر این اقـلیم است
یادگار تو در آغوش مِه و جنگل و کوه            بالگـردی‌ست که اعـلامیۀ تـرحیم است
عمر تو پیشکش حضرت سلطان شد و حال            شعر ما یکسره تقدیم به این" تقدیم" است

ای نسل تو فـاطمی، تبارت عـلـوی            این شـرط وفـا نـبـود، بی ما بـروی

مهـمـان رضـا شدی! مـبـارک باشد            ای خـادم آسـتــان قــدس رضــوی!

محمدعلی بیابانی

ای خــادم آســتـــانِ رأفــت؛ ســیّــد            رفـتی و خـوشا به این سعـادت سیّد

در روز ولادت امـــام هــــشـــتــــم            شد عــیدیِ تو رزق شـهـادت سـیّد!

مرضیه عاطفی

خوش‌بخـت کسی که با ولایت باشد            چون شمع، چراغِ راه وحـدت باشد

خوش‌بخت کسی که بعد عمری خدمت            پـایــان مـسـیـر او شـهــادت بــاشـد

عمار علوی

از زخم زبان، اگرچه رنجور شدی            از خـدمت بی دریغ، مشـهـور شدی

اجر تو همین بس! که شب میلادش            با حکم "رضا" شهید جمهـور شدی

وحید اجاقی

بر هر چه غرور سد کشیدی ای مرد            از درد زمـانـه بـد کـشیدی ای مرد

جـز نـام شـهـیـد لایـقـت هـیچ نـبـود            در خدمت نـور قـد کـشیدی ای مرد

زهرا کولیوند

ای عـمر تو در خـدمت اسلام، تمام            هـمـسـایـهٔ دیــوار بـه دیــوارِ امــام!

آنـان کـه به پـابـوسِ رضـا می‌آیـنـد            گـویند سـلام بر تو، در «دارِ سلام»

محمد جواد غفورزاده

جز ردّ قـدم‌هـای تو اینـجا اثـری نیست            این قلّه که جولانگه هر رهگذری نیست

یک لحظه در این معرکه از پا ننشستی            گفتی سفر عشق به جز دربه‌دری نیست

یک عمر شهـیدانه سفر کـردن و رفتن            هم‌قافله با عشق و جنون، کم هنری نیست

دنـبـال شـهــادت هـمـۀ عـمــر دویــدی            گفتی که در این عالم خاکی خبری نیست

آن‌قدر سبکبار سفر کردی از این خاک            آن‌قدر که بر پیکر پاک تو سری نیست

تو کـشتۀ این عشق، نه تو زندۀ عـشقی            بر تربت تو جای غم و نوحه‌گری نیست

باید که به حـال دل خود نـوحه بخوانم:            سهم من جا مانده به جز خون‌جگری نیست

از خود نگـذشـتم که به یـاران نرسـیدم            جز خویش در این بین حجاب دگری نیست

گـفـتـنـد که بـاز است در بـاغ شـهـادت            برخیز! به جز اشک رفیق سفری نیست

امشب شب قـدر است اگـر قـدر بـدانـی            برخیز! مبارک‌تر از امشب سحری نیست

نامت همیشه ورد زبان است قهرمان            داغت هنوز در دل و جان است قهرمان

دارد غــم تـو شـهـرۀ آفــاق مـی‌شـود            ابلیس از همین نگـران است قهرمان

در قلب کـفر، نام تو را جار می‌زنیم            اینجا که میهن خودمان است قهرمان!

نـزدیک قـلّه باج به دشـمن نمی‌دهـیم            این سرزمین شـیردلان است قهرمان

تا مکتب و مرام تو چشم و چراغ ماست            این مرز و بوم، امن و امان است قهرمان

مـا مــلـت امــام حــسـیــنــیـم تـا ابــد            کاری بزرگ در جریان است قهرمان

خادم شاه خراسان مزد خدمت را گرفت           وقتی از آقایش امضای شهادت را گرفت

هرکسی عیدی گرفت از محضر شمس الشموس           او هم از مولای خود قول شفاعت را گرفت

شک نکن با پای دل رفته‌ست تا پائین پا           در مسیر ورزقان، اذن زیارت را گرفت

بی‌گمان خدمتگزار خلق بودن نعمت است           از ولی‌نعمت شبی توفیق خدمت را گرفت

آن که دستانـش دخـیل پنجـره فـولاد بود           دستگیری کرد و دست بی بضاعت را گرفت

بـارهـا فـرمـود: مـدیـون امـام هـشـتـم‌ام           خادم این آستان از خود منیت را گرفت

در مسیر بندگی آن‌قـدر تـقـوا پیـشه کرد           تا خدا از سینه‌اش حُبِّ ریاست را گرفت

در مـیـان پـیـروان مـکـتـب سـیـد عـلـی           بیشتر از هرکسی پشت ولایت را گرفت

از منادی‌های وحدت بود و یار رهبرش           موعـد فـتـنه، گـریـبان دوئیت را گرفت

یک‌تنـه شد خار چشم مفـسـدین محـتکر           نبض آقـازاده‌های اهل غارت را گرفت

مرد میدان بود و از چنگ اجانب بارها           با زبان دیـپـلـمـاسی حق ملت را گرفت

ارمـغــان آورد عـزّت را برای مـیـهـنـم           بعد برجامی که از ما شأن و شوکت را گرفت

وعدۀ صادق محـقق شد به لطف همتـش           از وحوش منطقه، افسار قدرت را گرفت

می‌شود جان داد در راه امام عصر خود           می‌توان از دست مهدی اذن رجعت را گرفت

حاج قاسم می‌رسد امشب به استقـبال او           او که از شاه خراسان مزد خدمت را گرفت

ای مرد! در میانه میدان چه می‌کنی؟!            در لابلای جنگل و باران چه می‌کنی؟!
میز ریـاست تو چه کم داشت از رفـاه            در ورزقان و در مه و بوران چه می‌کنی؟!

دل کنده از اوامر و دسـتور و پایتحت            در نقطه‌های مرزی ایران چه می‌کنی؟!
ای هفت روز هفته، به فکر ضعیف‌ها!            هم‌شانه فـقـیر و ضعیفان چه می‌کنی؟!
تهران اگر که شهر و مقرّ ریاست است            پس در میان ایل و دهستان چه می‌کنی؟

ایران شده یک دست، بیـائـید و ببـینید            این اوج وفـاق است، بیـائـید و ببـیـنید

آن می که زلال و علویّ و رضوی بود            کـرده همه را مـست، بیائـید و ببـیـنید

بر قـوم کـمر بـسته در این راه، نباشد            نـومـیدی و بن بـست، بیـائـید و بـبینید

آن سـیــّد آزاده که در بــنــد ولا بــود            آخـر ز بـلا رسـت، بیـائـیـد و ببـیـنـید

ای مدعـیان هـنر! ای مـوج سـواران!            اوج هـنـر این است، بیـائـید و ببـیـنید

از دوری آن قلب پر احساس و تـپـنده            قـلب همه بـشکـسـت، بیائـید و ببـیـنید

گـویند درخـتان همه ایـستـاده بـمـیرند            برخاست و ننـشـست، بیائـید و ببـیـنید

با سوز رضا آمد و در روز رضا رفت            رو سوی حرم جَست، بیائـید و ببـینید

اینچنین پرواز در اوج رهایی عزت است            آسمانی رفتنت ای مرد خاکی حسرت است

از امامت خادمی را با شهادت خواستی            روز میلادش گشود آغوش، وقتِ بعثت است

حاج قاسم با بهشتی با رجایی؛ در حرم،            پیشوازت آمدند و هر شهیدی دعوت است

نام تو مـانـاست چون تاریخِ ایرانِ کهـن            مثل تو در رگ رگِ فرزندهامان غیرت است

خادم قرآن و عـترت! سید پاک و زلال!            یاد تو جاری‌ست در هر جا که شوق خدمت است

خوش بحالت در سه جا آید به دیدارت امام            رفتنِ تو این‌چنین دیگر چه جای غربت است!